Do stali nierdzewnej używa się wyłącznie materiałów ściernych wolnych od żelaza i narzędzi, które nie miały wcześniej kontaktu ze stalą zwykłą. Cząstki żelaza wbite w powierzchnię korodują po kilku tygodniach i dają plamy, które wyglądają jak rdza samej nierdzewki. Usunąć da się je tylko przez ponowne przeszlifowanie albo wytrawienie.
Skąd bierze się problem
Odporność stali nierdzewnej bierze się z warstwy pasywnej, czyli cienkiej powłoki tlenków chromu, która odtwarza się samoczynnie w kontakcie z tlenem. Cząstka zwykłej stali wbita w powierzchnię przerywa tę warstwę i sama zaczyna korodować. Powstaje ognisko, które rozszerza się wokół siebie i z czasem atakuje także materiał podstawowy.
Źródłem kontaminacji bywa nie tylko ściernica. Równie często jest nim szczotka druciana ze stali zwykłej, stół roboczy, na którym wcześniej leżał element stalowy, albo iskry z ciętej obok stali konstrukcyjnej.
Zasady na stanowisku
- Osobne narzędzia i osobny materiał ścierny wyłącznie do nierdzewki, oznaczone tak, żeby nie było pomyłki przy zmianie operatora.
- Ściernice oznaczone jako wolne od żelaza, siarki i chloru, w skrócie free of Fe, S, Cl. Ta informacja jest na opakowaniu, a nie na krążku.
- Osobne stanowisko albo co najmniej przegroda, jeśli obok pracuje stal zwykła. Iskra przelatuje dalej, niż się wydaje.
- Szczotki wyłącznie ze stali nierdzewnej, nigdy ze zwykłej, nawet do zgrubnego czyszczenia.
- Podkładka pod detal z tworzywa albo z nierdzewki, nie surowy blat stalowy.
Ciepło jest drugim wrogiem
Nierdzewka słabo przewodzi ciepło, więc przy szlifowaniu temperatura w punkcie pracy rośnie szybciej niż przy stali zwykłej. Przegrzanie daje nalot barwny, od słomkowego po niebieski, który jest oznaką uszkodzenia warstwy pasywnej, a nie tylko wadą wyglądu. W tym miejscu odporność na korozję jest już niższa.
Dlatego pracuje się na niższych obrotach i bez dociskania, pozwalając ziarnu ciąć własnym tempem. Pomagają materiały z powłoką chłodzącą oraz szlifierki z rolką kontaktową, które rozkładają nacisk na większej powierzchni.
Kierunek szlifu
Przy elementach widocznych liczy się jednolity kierunek rys, bo nierdzewka pokazuje każdą niezgodność pod światło. Z tego powodu do wykańczania częściej sięga się po szlifierki pasowe, które zbierają materiał liniowo, niż po tarczę, zostawiającą ślad kolisty.
Gdy kontaminacja już wystąpiła
Plamy pojawiające się po kilku tygodniach od obróbki to prawie zawsze kontaminacja, a nie wada materiału. Usuwa się ją przez ponowne przeszlifowanie właściwym materiałem albo przez wytrawienie i pasywację chemiczną. Przy elementach o wymaganiach higienicznych, w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym, pasywacja bywa wymagana proceduralnie po każdej obróbce mechanicznej.
Najczęstsze pytania
Po czym poznać ściernicę wolną od żelaza?
Czy szczotka nylonowa z ziarnem jest bezpieczna?
Czy nalot barwny trzeba usuwać?
Materiały ścierne do metali są w kategorii do metalu. Dobór pod konkretny gatunek stali ustalimy przy zamówieniu, napiszcie, z czym pracujecie.